DAT KLEINE MEISJE VAN TOEN WEES MIJ DE WEG...

In de afgelopen week komt het beeld steeds terug..
Ik.. als meisje van een jaar of 11 in de grote ‘groene’ achtertuin van mijn oma. Gehurkt plukte ik voorzichtig de rijpe aardbeien en de radijsjes. Ik raapte de appels op die van de boom gevallen waren.

Wanneer ik dit nu weer beleef, voel ik blijdschap en vrijheid in me. Zo moet ik dat destijds beslist ook gevoeld hebben.

Oma was al op vroege leeftijd weduwe geworden. .De prachtige tuin, waar het fruit en de verschillende groentes onbekommerd en vrij konden groeien was haar grote trots.

Op de oude grijze vuilnisemmer die in de hoek van de achterplaats stond, zat ze vaak en kon ze urenlang stilletjes  genieten van haar tuin.. Ze observeerde wanneer mijn vader, mijn broer en ik in de tuin aan het werk waren. Ik vond het heerlijk om met mijn handen in de aarde te mogen wroeten en te helpen wanneer het rijpingsproces ten einde was en er veelvuldig geplukt moest worden.

Het moet een jaar later geweest zijn, dat ik tijdens Koninginnedag op de markt op een podium twee liedjes zong. Ook deze herinnering komt de laatste weken steeds weer terug in mijn gedachten. Dat komt, omdat de teksten van deze songs mij nu, in deze tijd, op dit moment in mijn proces veel te vertellen hebben..

De eerste song heette: “Ik vraag het aan de sterren.” Een lied natuurlijk over de liefde, maar dan in een vraag: Zou liefde dan echt bestaan? Jaren later kwam ik erachter dat de liefde voor mezelf het allerbelangrijkst is. De liefde voor mijn innerlijk kind, de band met haar.  Dat die liefde de basis is voor alles…dat deze liefde deuren opent voor mijn eigen creativiteit en authenticiteit. Dat het leven door mij heen stroomt.

De titel van het tweede lied was: “The Wedding.” Het huwelijk tussen twee mensen. Nu heeft dit voor mij een geheel andere betekenis. Ik ervaar het als een huwelijk tussen het vrouwelijke en het mannelijke in mijzelf. Zij hebben elkaar op de weg in mijn proces teruggevonden. In een liefde die ik ‘goddelijk’ zou willen noemen. Hand in hand gaan ze samen verder… onafscheidelijk en in balans..

Hier ben ik dan …  jaren later… Ook nu sta ik weer op een ‘onzichtbaar’ podium om de liefde die ik door me heen voel stromen in de wereld te verspreiden.

Op mijn eigen authentieke wijze.
Dat meisje van toen..
Ik ‘voel’ nu dat ze de liedjes destijds ‘onbewust’ heeft uitgekozen.
Toen al maakte ze de verbinding met de tijd van nu.

Oh.. wat hou ik van haar.
Zij heeft mij de weg gewezen.
Een pad, gevuld met zon, storm en regen.

Het is de weg naar die enige echte liefde..

De liefde, die onvoorwaardelijk is.

Hetty Aarts

   

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.