Het is alweer twee weken geleden, dat ik op een stilteretraite was in het klooster bij de Missiezusters van het Kostbaar Bloed in Aarle-Rixtel. Sindsdien is er van binnen weer veel met me gebeurd. Ik voel sterker dan ooit de weg, die ik nu wil gaan. Zo’n weekend maakt veel los. Wanneer je dichter bij jezelf kunt komen en dus een verbinding met je hart en ziel kunt voelen, ervaar je pas echt hoe het gesteld is met je van binnen, hoe je er emotioneel voor staat. Je ervaart waar je blij van wordt, wie je graag wilt zijn. Natuurlijk kun je geconfronteerd worden met stukken van jezelf, die niet zo leuk zijn en waarvan de oorsprong vaak in een ver verleden ligt. Deze delen heb je diep weggestopt. Hier wil je eigenlijk helemaal niet dichtbij komen. Want dit doet pijn, het maakt je bang. En juist die stukken willen tijdens zo’n stilteweekend graag onder ogen gezien worden en hun weg stapje voor stapje naar buiten vinden. Ergens weet je dat deze stukken je anders kunnen blokkeren in de verdere stappen, die je zo graag wilt maken. Als je eraan toe bent en je durft die confrontatie met jezelf aan te gaan, zijn dit soort weekenden een verademing, een opluchting, een opruiming, opschoning van je binnenste, een hernieuwde kennismaking met jezelf. Je creëert ruimte en hierdoor kan het veranderingsproces op een positieve wijze in gang worden gezet. Hierna ben je in staat om op een andere manier naar situaties en personen te kijken. Het mooie van deze dagen vind ik ook de verbinding, die ontstaat met de andere deelnemers. En dát in die serene stilte zonder een woord met elkaar te wisselen. Bij mij creëert het wonderen. Omdat het retraiteweekend van vorig jaar bij de Missiezusters mij zo goed was bevallen, schreef ik me weer in. Samen met Annelies van Bree, die deze jaarlijkse retraiteweekenden organiseert, verheugde ik me weer op de komende stilte. Weg van de ‘drukke’ wereld, weg van het mondiale nieuws, weg van de sociale media, weg van de stress. Ik wilde weer ‘thuiskomen’ bij mezelf. Want ik weet uit ervaring, hoe ‘hemels’ dit kan voelen. Wanneer je dag in, dag uit vertoeft in een wereld, waar meningen, discussies en beïnvloedingen hoogtij vieren, kun je daar last van hebben of krijgen. Vooral voor mensen die hooggevoelig zijn, is het nogal eens moeilijk om een weg te vinden, hiermee om te kunnen gaan. Dan is er een kans dat je de weg naar je ‘werkelijke thuis’ soms kwijt raakt. Het gaat onbewust,  je wordt meegesleurd, het gebeurt. Daarom is structureel mediteren zo belangrijk. Het behoort deel uit te maken van je dagelijkse leven. Ieder jaar na de retraite beloof ik mezelf het gevoel van ‘thuiskomen’  vast te houden, zodat ik het ‘thuisblijven’ kan laten worden en zijn. De ene dag gaat het me gemakkelijker af dan de andere dag. Deze keer heb ik tijdens dit weekend in het klooster nog dichter bij mezelf kunnen komen. De twee dagen zagen er gevarieerd uit. Ik begon ’s ochtends met de Lauden in de kapel, daarna ontbeten we gezamenlijk, waarna ik om 09.30 uur de Eucharistieviering volgde. Vanaf 11.00 uur mediteerden we onder begeleiding van Annelies tot 12 uur en vervolgens liep ik dan meteen door naar de kapel om het middaggebed van de zusters mee te maken. Vanaf 12.15 uur aten we weer gezamenlijk en na het warme eten mediteerden we ruim twee uur in de zaal, die speciaal hiervoor bestemd was. Vanuit deze zaal hadden we een prachtig uitzicht op de kloostertuin. De kleurrijke herfstbladeren toonden een schitterend plaatje. Na de vespers in de kapel, mediteerden we weer bijna een uur. En na de broodmaaltijd volgde er ’s avonds nog een meditatie van ruim één uur. Om 21.15 uur gingen we ieder naar onze eigen kamer. Zittend op een stoel aan de tafel, keek ik voor me uit. Zo nu en dan kwam er een moment dat ik de pen in de hand pakte en een aantal zinnen in dichtvorm  in mijn schrift schreef. Vanuit mijn kamer keek ik uit op een uitgestrekt weiland. Wanneer ik op zaterdag en zondag in de vroege ochtend de gordijnen openschoof, kon ik genieten van het weidse uitzicht. En ook van het gezelschap van de vier lieveheersbeestjes die op beide dagen op precies dezelfde tijd tevoorschijn kwamen bij de gordijnrails, er een uurtje rondkropen om daarna opeens weer te verdwijnen. Die kleine dingen, details, die mij normaal niet zouden zijn opgevallen maakten me blij. Ik voelde de liefdesenergie in mij opborrelen en door mij heen stromen. Het weekend hoefde voor mij voorlopig niet voorbij te gaan. Dagen zou ik willen blijven. Naarmate de tijd van het verblijf in het klooster verstreek, werd het stiller in mij en was er door de leegte veel ruimte in mijn binnenste ontstaan. Door die ruimte kwam ik tot nieuwe inzichten en wist ik heel helder, dat ik een volgende knoop moest gaan doorhakken. Evenals vorig jaar. Toen besloot ik na het verblijf bij de Zusters om te stoppen bij de radio. Dit jaar werd het de hoogste tijd om een andere deur dicht te doen. Die van ‘Noortje.’ Ik krijg het te druk met het uitwerken van nieuwe ideeën, met nieuwe contacten, mensen die mij weer inspireren in mijn werkzaamheden voor mijn bedrijf. Ik ben er klaar voor. Één ding zal nooit veranderen: mijn interesse in de mens. Dat zal steeds de hoofdrol blijven spelen in mijn leven, bij alles wat ik doe. Ontmoetingen, die mij inspireren, die mij doen groeien, het spiegelen van elkaar in gesprekken, in de workshops die ik geef. Wat geniet ik van het werk, dat ik mag doen. En… er komt nog zoveel meer op mijn pad. Vol vertrouwen kijk ik er naar uit. Mijn zielsplan ontvouwt zich meer en meer…

 

Tags