Het was Elise al vaker overkomen. Maar deze keer kwam de klap wel heel hard aan. Weer was ze de weg kwijt geraakt. En nu was ze nog verder van huis. En het deed verdomd veel pijn. Ze was gebroken. Was dit nog wel te genezen? Hoe had ze het toch zo ver kunnen laten komen?

Elise is een vrouw die getekend is door het leven. Ze is gevormd door haar ervaringen. Zij kent tijden van ups en downs. Ze heeft een uitstraling die melancholie en tevens diepe verlangens oproept. Tegelijkertijd lees je een vragende uitdrukking in haar ogen. Haar ziel bevat een wijsheid, die eeuwenoud is. Als je in deze spiegel kijkt, wil je door haar geraakt worden. Je leven verandert en zal nooit meer hetzelfde zijn. En dat is echt waar. Als ik naar haar kijk, komt in mijn gedachten het beeld op van een boom die onsterfelijk is, waarbij de seizoenen bepalend zijn voor de verschillende fasen van aantrekkelijkheid. Maar ook voor het leven, de manier waarop het leven wordt gevoeld en beleefd. In haar ziel liggen vele ervaringen opgeslagen. Het verleden is er verankerd, zoals een oude boom, die zich steeds steviger wortelt in de aarde. De boom, die tijdens de herfst en winter anders oogt als aan het begin van de lente en gedurende de gehele zomerperiode. Zo is dat ook bij Elise. Als ik haar naam roep, word ik van binnen overmand door nieuwsgierigheid en een verlangen, waarbij ik me plotseling zo één voel met alles wat de schepping toebehoort. 

Elise is geen doorsnee vrouw. Ze is gezegend. Zij staat voelbaar in contact met de positieve energieën van het universum. Zij is voor haar medemens heel toegankelijk, open en transparant. Haar relativeringsvermogen is zo sterk en schept veel helderheid. Als ze bepaalde situaties herbeleeft en beschrijft in woorden, is mijn begrip zó intens, dat dit het normale leven overstijgt. Ik verblijf graag in haar nabijheid. Zij geeft me kracht op momenten dat ik het even niet meer zie zitten. Ze hoeft niet met me te praten, haar uitstraling alleen al zendt energiebolletjes uit, die mij stevig omhelzen. Tijdens deze periodes is zij in staat mijn innerlijke onrust om te zetten in vredige, gelukkige zielsmomenten, die van lange duur zijn.

Toch was Elise ooit een vrouw die bang was voor het leven, voor alles en iedereen. Haar angst was zó groot, dat ze zich opsloot in haar huis. Zij beeldde zich in, dat onzichtbare wezens haar kwaad wilden doen. Ieder geluid dat ze waarnam, was een aanval op haar leven. Hoe dit zo gekomen was lag in het leven, dat ze niet meer kon leven. De sleur, het voorspelbare hadden haar zover gebracht. Het zich blijven vastklampen aan zekerheden en veiligheid brachten haar helse pijnen, die met de dag versterkten. Deze ondraaglijkheid zorgde ervoor dat ze werd gesloopt en dat ze niet meer op een gezonde wijze kon denken. Het kwam zelfs zo ver, dat ze niet meer alleen durfde te zijn. In die periode kon ook ik niet meer tot haar doordringen. Haar ogen stonden verwilderd. Ik las pijn, alsof er een mes in haar ziel was gestoken. Ik kon het resultaat visualiseren: gespleten stukjes met bloed doordrenkt. De korstjes, die het genezingsproces bevorderen, waren nog in geen velden of wegen te bekennen. En ik wilde zo graag helpen. Maar wat ik deed, hoe ik ook met liefde tegen haar sprak, ze was niet aanwezig. Het pakte haar niet. En ik zag haar steeds verder afglijden. Jezus, als er een hel bestaat, dan weet ik zeker, dat zij in aanraking is geweest met het onzichtbare wrede vuur ervan. Ik weet, dat ze avond aan avond boven op haar slaapkamer voor het raam stond en wanhopig naar de sterren, hemel en maan staarde en riep: “Help me, anders ben ik verloren. Ik kan niet meer. God alsjeblieft red me, red me!” Na een paar weken, gebeurde er iets wonderbaarlijks. Ze gaf het gewoon op, liet alles los en dacht: “nu ga ik dood.” Maar dat gebeurde niet. Er was wat anders aan de hand. Ze begon zich van binnen zonder inhoud te voelen. Ze kon het maar moeilijk onder woorden brengen wat het nu precies was. Ze kon er op dat moment geen andere uitleg aan geven. Het voelde toch niet prettig. Er was niets van binnen, er was gewoon een leegte. Alsof je midden in een woestijn staat met niets om je heen. Je tuurt naar links en rechts, maar er is alleen maar lucht, je ervaart geen leven, geen inhoud om je heen. Dit verwoordt de uiterlijke vorm in enige mate en is te vergelijken met de innerlijke gevoelssituatie van Elise op dat moment. Een uitgestrekte leegte. Ze vertelde mij dat ze niet in staat was ook maar iets te kunnen voelen. Ze was leeg, er was slechts innerlijke levenloosheid. Maar dit was wel heel belangrijk voor haar. Ze had zich overgegeven en die leegte was de nieuwe start en zou haar leven op een bijzondere wijze gaan verrijken. Eerst zou ze haar rust terug moeten vinden. In het begin kon ze hele dagen onbeweeglijk op een stoel zitten en in het oneindige staren. Dan kwam er helemaal niets uit haar handen. Maar het was wel weer het begin van haar nieuw geboren innerlijke leven. Deze leegte was zo belangrijk en bepalend. Hieruit werd haar proces tot creativiteit geboren, haar pure gevoel, haar ware zielsidentiteit. Die eerste fase was nodig om de Elise te worden, die haar zo echt maakt voor zichzelf en voor de ander in haar leven. En vooral de oprechte liefdevolle relatie met zichzelf is vanuit die leegte ontwaakt. Het was zo nodig. Hierdoor heeft zij de weg naar zichzelf teruggevonden. Zij had eerst de ruimte en tijd nodig, zij moest eerst een periode stil staan om te groeien naar zichzelf toe. Dat had geduld nodig. Het was een gevecht, maar zij won en plukte er de vruchten van. Hoe vaak zei ze me niet: “Ik wil dit nooit meer meemaken!” Ze heeft heel lang woord gehouden.

Twintig jaar later komt er een dag dat ze een beslissing neemt en op dat moment de stem van haar hart negeert. Ze wil helpen en laat zich hierin beïnvloeden door haar omgeving. Ze durft geen “nee” zeggen. Opnieuw zal ze een test moeten ondergaan. En dat wordt nog een zwaardere deze keer. Ze raakt zichzelf helemaal kwijt Ze is het spoor bijster. Het wordt alsmaar erger. Ze luistert niet meer naar haar innerlijke stem en haar vredig gevoel verdwijnt. Haar lichaam geeft vervelende signalen af en die worden in korte tijd sterker. Ze negeert het, toch weet ze heel diep dat zij het op deze wijze niet meer kan volhouden. Het moet, het moet, vindt ze zelf. Ik heb het hen zo beloofd. Ik mag niet falen, ik moet door. Maar eigenlijk voelt ze zich in die situatie allang niet meer gelukkig. In korte tijd begint ze zich zo rot te voelen, haar werk en hobby’s kunnen haar ook geen energie geven. Na een paar weken wordt het hoogtepunt bereikt en stort ze finaal in. Elise is dan weer terug bij af. Haar lichaam dwingt haar om dagen in bed te vertoeven. Zij is haar evenwicht kwijt. En deze keer komt het wel heel hard aan. Ze is zelfs te moe om naar de stem van haar hart te luisteren. Daar heeft ze de power niet meer voor. Evenals voorheen staart Elise weer dagenlang in het oneindige. Als ik haar ogen ontmoet, kijkt ze van me weg. Ze wil niet dat ik haar angsten zie. Ze zegt me nu steeds vaker: “het komt nooit meer goed, ik ben te ver gegaan.” Dan vertel ik haar: “Laat het los, net zoals toen, jij kunt het, heb geduld met jezelf.”

Twee weken later zit ze in een hoekje van haar slaapkamer op een matje yogaoefeningen te doen. Ik hoor haar tot God bidden. Ze heeft me niet in de gaten. Ik observeer haar een tijdje en voel diep van binnen dat ze zich op de goede weg bevindt. Plotseling kijkt ze me aan en er verschijnt een glimlach op haar gezicht.
Onze zielen beroeren elkaar. Ik bespeur nu wel al de verse korstjes op haar ziel en weet dat haar genezingsproces begonnen is. Ik zie een twinkeling in haar ogen. En dan weet ik het zeker: Door de leegte bewust te doorvoelen, vindt Elise de weg terug naar zichzelf. En deze keer zal alles veel sneller gaan….

Tags